|
|
Juist nu we als
gemeenschap
kleiner en onaanzienlijk worden,
maakt dat ons solidair met ieder
die klein en kwetsbaar is.
|
Nederigheid
is de grondslag
|
Om sober te leven
in deze materialistische maatschappij
moet je sterk in je schoenen staan.
|
Armoede
de kracht
|
Liefde
voor mensen,
voor jezelf,
voor de natuur,
omwille van de Levende,
brengt je tot leven.
|
Liefde
het leven
|
Je
komt tot bloei als je
je oorsprong,
je ideaal,
je leven en je denken
zuiver houdt,
je hart vrij houdt
en de Eeuwige een centrale plaats geeft.
|
Zuiverheid de bloei
|
Als
je gehoor geeft,
luistert,
aandacht schenkt,
dan mag je je gekend weten.
|
Gehoorzaamheid
de duur der congregatie
|
Zó
zijn wij met Moeder Theresia begonnen.
Zó willen wij ten einde toe
waardig doorgaan.
|
Zo
moet het zijn
Zo blijven
Dan is en blijft
God met haar.
|
Geleefde
en beleefde spiritualiteit
zal te allen tijde
de bodem van ons bestaan zijn en blijven.
|
Eeuwenlang
hebben mensen nagedacht
over hun bestaan en bestemming,
hun levensopdracht, hun
verhouding tot God en tot
elkaar. (Constituties) |
Ze
omvat
de grond waarop wij staan,
ons fundament,
ons zuurdesem,
de
lucht waarvan wij leven;
onze
oorsprong,
de
Constituties,
de
traditie
en
onze geschiedenis. |
…meegaan
in het proces,
de stromingen van het leven…
(Kapittelverslag) |
Als
christelijke gemeenschap
zullen de joods-christelijke,
kerkelijke en kloosterlijke
tradities,
geschriften,
geschiedenis
de belangrijkste bronnen voor ons blijven. |
|
Daarnaast
en daar doorheen
zijn er voor ieder persoonlijk
tal van andere bronnen van inspiratie.
|
|
Al
deze bronnen voeden ons
om open en gevoelig onze weg te gaan
met als drijfveren
samen
te leven,
het
leven te vieren,
te
dienen,
te
delen,
rondom de Ene die Leven is.
|
|
Een
belangrijke weg daarbij
is het bevorderen
van allerlei vormen van samenzijn.
|
We hebben
één gezamenlijke basis:
Onze grote
betrokkenheid op
het
evangelie. (Kapittelverslag)
|
Spiritualiteit
vraagt erom
gedeeld te worden met elkaar
en zeker ook met allen om ons heen.
|
|
Er
zullen ook altijd momenten zijn
waarop we als congregatie bij elkaar zijn:
vieringen, feesten, congregatiedagen,
bezinningsgroepen.
|
|
Het is belangrijk
je thuis te weten en te voelen
in de congregatie.
|
|
Nog belangrijker
is
je thuis te voelen en te weten bij
jezelf,
je
levenskeuzes,
je levensgang,
je persoon
en daarvan niet te vervreemden.
|
De weg die ieder persoonlijk
door het
leven gaat
is een
spannend avontuur,
want geen
enkel mens
heeft
dát leven voorgeleefd (Kapittelverslag)
|
Tegelijkertijd is
het nodig
dat wij beseffen
‘vreemdelingen hier op aarde’ te zijn
en dat een zekere eenzaamheid eigen is
aan elk mensenleven.
|
|
Onze huidige
levensfase vraagt
om trouwe zusterlijke liefde,
om aandacht en nabijheid.
Aandacht en nabijheid
voor ons die achterblijven,
kunnen de pijn van verlies verzachten
en openen de weg
om elke gegeven levensdag
toch dankbaar te vieren.
|
|
Contacten tussen
zusters
onderling
en met anderen
kunnen in dit licht van grote waarde zijn.
Juist bij de grote pluriformiteit
van leefwijze en visie
kan een openhartige uitwisseling
verdiepend en verhelderend werken.
|
Door
over je eigen spiritualiteit te spreken,
kun je die voor jezelf verhelderen
en anderen soms waardevolle inzichten
aan de hand doen (Kapittelverslag)
|
Contacten helpen
om ons bevestigd
te weten
in ons menszijn,
in onze manier van in de
wereld staan,
in ons
zuster-zijn,
in de zin van
ons religieuze leven
en in onze
bezinning daarop.
|
|
Bezinning vraagt
erom
tijd en ruimte vrij te maken
voor de nodige rust en stilte,
in jezelf vooral en om je heen.
|
|
Geleefde en
beleefde
spiritualiteit
zal het mogelijk maken
zuster te zijn voor elkaar
en voor veel anderen om ons heen
en zo liefde te geven
en te ontvangen.
|
Het is goed aandacht te blijven geven
aan de maatschappij,
zoals die bij je binnenkomt,
en dáár vorm en inhoud aan te geven.
(Kapittelverslag) |
150 jaar
geschiedenis laat
zijn sporen na, dan meer
dan wijzelf geneigd
zijn te denken.
Nu komt de tijd
dat wij veel van wat ons vertrouwd was,
van wat ons eigen was,
aan derden gaan toevertrouwen. |
Waarom
zou je als
congregatie
almaar willen blijven bestaan?
Is dat niet een beetje hoogmoedig?
Er zullen zeker nieuwe vormen komen.
(Kapittelverslag) |
In onze
samenleving,
waar arbeid en de beloning ervan
ongelijkwaardig worden verdeeld
en concurrentie wordt gestimuleerd,
proberen wij juist
onze gemeenschappelijkheid vorm te geven.
|
|
Wij kiezen voor
eenvoud,
al gaat dat tegen de heersende
maatschappelijke opvatting in.
|
|
Die eenvoud stamt
al van onze
oorsprong
en blijkt uit onze zogenoemde “liefdewerken”,
ons werkterrein.
|
|
Als wij willen
verwoorden
wat wij in een spiritueel testament
achter gaan laten,
kijken wij hoe wij geleefd hebben en nu leven.
De evangelische uitdaging zijn we aangegaan. |
|
Steeds opnieuw
zijn er groepen
naar wie niemand omkijkt.
Iedere keer weer zijn er mensen
die niet meetellen,
die leven aan de rafelranden van de samenleving. |
Zorgen
is geen daad,
maar een betrekking,
en in die betrekking
worden dingen gedaan.
Zorgen is wezenlijk:
betrokken, vriendelijk en liefdevol In relatie gaan staan,
voor de kortere of langere tijd
dat de professionele zorgzaamheid duurt.
(A. van Heijst)
|
Dit citaat
verwoordt de inzet
bij de kleinen en zwakken
en die inzet en
betrokkenheid
mogen niet
ophouden. |
De betrokkenheid van de
Zusters van
“De Voorzienigheid”
bij nieuwe
noden houdt niet op te bestaan.
De
liefdewerken mogen ten einde zijn,
de liefde
nooit. (A. van Heijst)
|
home
