Glipper Dreef 209, 2104 WG Heemstede; Postbus 614, 2100 AP Heemstede; 023-892 9900  Plattegrond

De zesde periode: de jaren waarin wij ons leven herijken

Het einde van de liefdewerken, het kleiner worden van de con­gregatie, het ouder worden, de gevoelde afhankelijkheid hebben invloed op onze waarden en vooral op die waarden die betrekking hebben op het gemeenschap-zijn. Mildheid, zusterschap, hartelijkheid en vrolijkheid worden belangrijker maar tegelijk ook moeilijker. Sommige waarden verdiepen zich, zoals het persoonlijke gebedsleven, het geloof, de zorg voor elkaar, het trouw blijven aan je roeping. Ook het besef hoe belangrijk het is en was om met elkaar ergens voor te staan. Het nadenken over spiritualiteit, over religieus leven, over motivatie en verlangen, maar ook over hoe samen goed oud te worden en deze laatste fase van de congregatie te beleven, dat alles gebeurt in deze periode volop en is een groeiende kracht in de gemeenschap.
Ook zijn wij ons nog beter gaan realiseren dat een gemeenschap wint aan kracht als er ruimte is voor ver­schil­len, als ieder in haar eigenheid erkend wordt en ge­respecteerd en als er ondanks de gebondenheid vrijheid is. En als er, zoals altijd gebeurde, ook samen gevierd en gefeest wordt. Het zijn de kenmerken van de Congregatie der Zusters van “De Voorzienig­heid” die teruggaan op Moeder Theresia en die maken dat wij ons er thuis blijven voelen en anderen zich doorgaans bij ons thuis voelen: de eenvoud, de ruimte, de vrijheid, de hartelijkheid van een doe-maar-gewoon-huis-tuin-en- keuken-congregatie die alles aanpakt, maar overigens niet altijd ontsnapt aan het gevaar te verburgerlijken.
Hoewel wij graag spreken over ‘de periode van voltooiing’, en de liefdewerken zijn afgebouwd, werken we ook nog steeds aan de bedding van vele stroompjes. Er worden belangrijke en ingrijpende stappen gezet in deze periode. Naast de meeste andere huizen, wordt ook het moederhuis in Amsterdam gesloten. Bosbeek wordt overgedragen aan de Stichting Sint Jacob. Er wordt  een nieuwe bestuursstructuur aangenomen: naast het congregatiebestuur een kerkelijk rechtspersoon ter wille van de materieel-financiële zorg voor de zusters en het beheren van het (erf)goed van de congregatie. In het bestuur van deze rechtspersoon hebben ook leken zitting. De Commissie Bijdragen krijgt -  nu als  het Maria Stroot Fonds - een grotere mate van zelfstandigheid en het Gastenhuis wordt opengesteld als  ontmoetingsplek. Er wordt hard gewerkt aan een nieuwe cultuur van openheid. De benoeming van niet-congregatieleden als coördinatoren en op allerlei ondersteunende en beleidsniveaus getuigt van dit streven, evenals de intentie om alles in de congregatie bespreekbaar te maken. Waar wordt samengewerkt met niet-kloosterlingen ontstaat bovendien vanuit het zoeken naar een gedeelde inspiratie het geassocieerd lidmaatschap. Dit geeft niet-kloosterlingen de mogelijkheid om in het religieuze leven te delen en biedt onszelf de kans om geïnspireerd te worden door andere gelovige vrouwen.

Niet altijd in zoveel woorden maar wel in essentie is de spiritualiteit van Moeder Theresia nog heel levend in de congregatie. Waar het ons nog altijd om gaat is dat we ons geraakt door het leven van Jezus en het geloof in God willen inzetten voor wie klein en zwak is en naar wie niemand omkijkt. Al het werken aan de bedding getuigt van die traditie van de congregatie. We doen dat met de mogelijkheden die we hebben en in de omstandigheden waarin we verkeren en zonder pretenties, wetend dat we zelf ook niet volmaakt zijn. En we weten ons daarbij gesteund door Gods allesomvattende liefde. Vanuit die intentie werken en leven wij. De naam Voorzienigheid verstaan wij als persoonlijke opdracht: er zijn voor de ander en dat in het groot of in het klein handen en voeten geven; doorgeven aan de ander wat God mij geeft en gegeven heeft. 

... waait regensluiers uit over rozen...

Wij geloven in ieder geval dat het werk voor de meest kwetsbare mensen in onze samenleving en onze wereld door moet gaan. En wij vertrouwen erop dat dat doorgaat ook als de congregatie ophoudt te bestaan. Dat vertrouwen is gebaseerd op een groot godsvertrouwen, maar ook op de werkelijkheid. Er zijn tal van projecten en tal van mensen die met dezelfde inzet werken. Soms tegen de klippen op. Stroompjes en stromen, vaak door dezelfde bron gevoed en gehinderd door dezelfde stenen.

Wij geloven dat zorg voor anderen in de breedste zin van het woord het leven vorm en zin geeft, en zorgrelaties kwaliteit aan het bestaan geven. Wij zijn er diep van overtuigd dat mensen mens worden door en aan elkaar – ‘om mens voor een mens te zijn, wordt alleman geboren’- en dat naaste-zijn een opdracht is.
Wij geloven ook dat het van belang is om de vraag te blijven stellen waartóe wij zorgen. Onze congregatie heeft in het verleden concrete zorg gegeven aan kwetsbare en gekwetste mensen en daarmee tevens zichtbaar gemaakt dat er mensen zijn die om wat voor reden dan ook niet voor zich zelf kunnen zorgen en voor wie anderen dat moeten doen. Anderen zoals wij,omdat wij vinden dat dat onze opdracht is en omdat er voor óns gezorgd wordt.
God sloot een verbond met zijn volk. Als afgeleide daarvan verbonden wij ons lot aan dat van mensen wier waardigheid geschonden werd en zorgden wij voor hen. Lange tijd hebben wij dat kunnen doen omdat weldoeners, die in ons en ons werk geloofden, dat mogelijk maakten. Nu wij zelf het werk niet meer kunnen doen, is het onze beurt om anderen in hun werk te steunen

 ...waterlint...