juryrapport.html

Zusters van "De Voorzienigheid", juryrapport

INHOUD

Journaal

Bestuur & Organisatie

home

Bij de uitreiking van de Voorzienigheidsprijs aan het
Rhimouhuis
10 augustus 2002

SELECTIEPROCEDURE EN JURYBESLISSING VOORZIENIGHEIDSPRIJS

Er was een selectieproces in drie fasen.
Allereerst was er het bestuur dat bij de gedachte aan een Voorzienigheidsprijs tevens tot enkele inperkende criteria kwam. Daarop waren er zusters en andere vrouwen die in hun omgeving en bij hen bekende projecten zochten naar mogelijke kandidaten om voor de dragen voor de prijs. Er werden 23 voordrachten gedaan.

Vervolgens ging een groep aan het werk om uit die 23 voordrachten tot een nominatie van vier projecten te komen: de zusters Laetitia Holleboom, Lioba Postma en Johanna Ketelaar en mw Elly Moonen. In uitvoerige gesprekken preciseerden ze de criteria om een keuze te kunnen maken.
Wat hen leidde waren de volgende overwegingen of vragen:
- voorkeur voor een niet zo bekend project
- een project door meer mensen gedragen
- kleinschalig, inspelend op deze tijd
- inspiratie die ervan uitgaat, dus de aanstekelijkheid
- gericht op mensen die in hun waardigheid worden geschonden
- aandacht voor onderwijs, helpen zichzelf te helpen
- zorg voor kinderen die in de knel zijn geraakt
- naast de directe hulp ook aandacht voor bewustwording, een politiek signaal.

Daaruit kwamen de vier genomineerde projecten voort die zojuist aan u werden voorgesteld.

Een tweede commissie, de eigenlijke jury, ging aan de slag. We zijn tweemaal bij elkaar geweest. De eerste keer, op 26 maart, hebben we op geen enkele wijze direct over de projecten gesproken die we kregen aangeboden. We hebben opnieuw criteria verwoord, waarbij we soms de criteria van de eerste commissie opnieuw formuleerden, soms criteria toevoegden. Toen we het samen geheel eens waren over de criteria, keerden we huiswaarts om de projectbeschrijvingen te gaan lezen.
De opnieuw geformuleerde criteria waren de volgende:
- de mate waarin het project aansluit bij onze eigen geschiedenis, ons eigen religieus engagement;
- de vraag of anderen het zouden kunnen nadoen, de voorbeeldigheid dus;
- een project dat nog weinig sponsors heeft, dus ook steun behoeft;
- overdraagbaarheid, hangt het niet vast aan één persoon;
- het emancipatoire karakter van het project, leidt het tot meer zelfstandigheid;
- de mate van opvoedkundige waarde;
- de mate waarin het bewustwordend werkt naar buren, regio, politiek;
- de mate van alledaagsheid, intensiteit van de inzet, dagelijks ermee bezig zijn.

Op 14 mei kwamen we weer bij elkaar. Ieder had de projecten gelezen tegen de achtergrond van de gestelde criteria. We gingen als volgt te werk:
Eerst schreef ieder van ons op welk zij het winnende project achtte. Dat legden we tegelijk open. Ieder gaf daarop de argumenten, waarom zij vond dat precies dat project het meeste voldeed aan de gestelde criteria, eventueel waarom de keuze tussen dat ene project en de andere evident was of juist moeilijk.
De eenstemmigheid was groot, slechts eenmaal viel de eerste keuze op een ander project, maar die persoon had geen enkel probleem om zich bij de meerderheid aan te sluiten. Dat ging dus snel.
We hebben vervolgens gesproken over de wijze waarop we de presentatie van de prijs zouden doen, en de presentaties die u net heeft gekregen waren daarvan het gevolg.
Op 29 mei waren Annego Hogenbrink en ik dan nog een keer bij elkaar om de puntjes op de i te zetten inzake presentatie.

De groep die de nominatie verzorgde had besloten dat we weliswaar slechts één project de prijs konden geven, dat we echter de andere drie projecten ook een klein bedrag als aanmoediging zouden toekennen. Ik wil dan nu beginnen, om die aanmoedigingspremies te verdelen.

De groep Vrouwen voor Vrouwen uit Steenwijkerwold. ...............
Wat sympathiek is aan het project is de eenvoud, volstrekte navolgbaarheid, het hangt niet aan een vrouw, het kwam voort uit regelmatige bezinning en de behoefte om tot concrete hulp en directe betrokkenheid te komen. En enige extra genegenheid omdat het deels gaat over oud-leerlingen van onze zusters uit Steenwijkerwold kunnen we ook niet ontkennen.
Het project voorziet in directe nood, maar daar blijft het ook bij. Het leidt niet tot grotere zelfstandigheid en heeft ook niet echt een politieke signaalfunctie. Daarom laten we het bij deze aanmoedigingspremie. We hopen dat dat tevens kan bijdragen aan de mogelijkheid om nog lang door te gaan met jullie werk.

Jehanne van Woerkom
Je inzet is groot, zeer creatief weet je in te spelen op een verschrikkelijk groot probleem in onze wereld, dat van kinderen die door oorlog zijn getraumatiseerd. Oorlog hoort thuis in een museum, en dat willen politici telkens maar weer niet begrijpen. Veel kinderen zijn daar de dupe van, en je inzet is groot om een aantal van die kinderen door de moeilijkheden heen toch toekomst mogelijk te maken. Je ligt daarmee dicht bij de prijs.
Dat je tenslotte de prijs toch niet kreeg, komt allereerst door de concurrentie: we kunnen hem maar aan één project geven. Wat maakte dat jij die ene niet werd, is dat jouw werkwijze ook wel echt jouw werkwijze is en dat je in de samenwerking met andere organisaties al van enige steun bent voorzien en al enige bekendheid hebt. We hopen echter wel je met deze premie aan te moedigen om vooral door te gaan.

Het naaiproject in Avenhorn/Hoorn
Het spannende van dit project vonden we, dat het zo eenvoudig is, dat het op veel plekken kan worden opgezet door heel veel andere vrouwen, dat het financieel gesproken goed uitvoerbaar is, dat het een heel kwetsbare groep vrouwen helpt om mogelijk een zelfstandig bestaan op te bouwen.
Ook dit project kwam toch niet aan die ene prijs toe door de concurrentie. De ruggesteun van Vluchtelingenwerk Hoorn maakt het ook eenvoudiger uithoudbaar.
We hopen dat u met de aanmoedigingspremie zowel zich mentaal gesteund voelt, alsook de mogelijkheid ziet het machinepark een beetje uit te breiden.

Tja, en dan is wel helder waar de prijs tenslotte heengaat: naar de Rhimou Communiteit.
Helen Bijl en Lutgarde de Brouwer ontvangen de Voorzienigheidsprijs bij ons 150 jarig jubileum.

Moet ik dat nog toelichten?

Ik wil toch vertellen waarom wij als jury ertoe besloten, ook al moge dat duidelijk zijn:
de doelgroep: kinderen en vrouwen die als uitgeprocedeerden of om andere redenen op straat staan. De signaalfunctie naar buurt en politiek die ervan uitgaat. We weten dat jullie in contact staan met groepen die rechtstreeks met Den Haag vechten tegen het rigide uitzetbeleid.
We zijn onder de indruk, dat iemand jarenlang het eigen huis deelt met personen die geen huis hebben.
Maar vooral raakten we onder de indruk van de creativiteit van twee buurvrouwen, die besluiten dat je ook gewoon je huis kunt ruilen om het mogelijk te maken dat iemand op adem komt die die inzet even niet meer kan volhouden.
We hopen werkelijk, dat dat navolging kan vinden op wat meer plekken. We hopen, dat deze prijs helpt om jullie meer bekendheid te geven. Zodat er veel mensen met geld zullen helpen om dit vol te houden. Zodat er meer Rhimou Communiteiten zullen ontstaan. Van harte gegund........

We willen deze prijsuitreiking afsluiten met een lied. Het is een bekend lied, maar een beetje toegeschreven naar het winnende project. Ieder van u die het met de keuze van de jury eens is, willen we vragen uit volle borst dit lied mee te zingen.

Zomaar een dak boven wat hoofden
Deur die naar anderen openstaat
Muren van huid, ramen als ogen
Speurend naar hoop en dageraad.
Huis dat een levend lichaam wordt
Als zij er binnengaan
Die niet mochten bestaan.

Woorden van ver, vurige tongen
Vonken genade hier gezaaid
Namen voor hen, dreiging bedwongen
vluchtende wereld aangewaaid.
Monden van aarde horen en zien
Onthouden, spreken voort
Gods licht, bevrijdend woord.

Tafel van een, brood om te weten
Dat wij elkaar gegeven zijn.
Wonder van God, huis tegen onrecht
Oud en vergeten nieuw geheim.
Breken en delen, zijn wat niet kan
Doen wat ondenkbaar is.
Dood en verrijzenis.


Lied bij de prijsuitreiking aan de    Rhimou Communiteit
                    Kikkenstein 336-337
                    1104 AP Amsterdam
                    020-6956203
                    Postbank: 2725828

Zaterdag 10 augustus 2002                     Zuster José Höhne-Sparborth