home                                                                                                                                         

	Des Hommes et des Dieux Precies die ene stralende zomerweek eind september 2011 bracht de groep geboren na 1928 door in Steyl, voor een bezinning/vakantie. De vakantie kon bij dat weer niet mislukken. het vakantiedeel: een bezoek aan het witte stadje Thorn, en een middag groepsschilderen en groepsmozaieken. Geweldig leuk proces! De bezinning gebeurde aan de hand van de film "des Hommes et des Dieux". Elly Moonen verzorgde de reflecties. Een ochtend werd de film tegen de achtergrond van de Algerijnse geschiedenis geplaats. De koloniale bevrijdingsoorlog 1956-1964 was uiterst bloedig. De trappisten woonden er toen al. Maar dat zij 'kolonialen' waren kan niet vergeten worden tegen de conflictueuze achtergronden midden jaren 90 als de film speelt. Een tweede ochtend maakten we nader kennis met de Broeder-arts Luc Dochier, en de laatste ochtend met de overwegingen van de prior Christian de Chergé. De film laat een spannende praktijk zien van interreligieuze verdraagzaamheid onder uiterst moeilijke omstandigheden. Maar het is natuurlijk ook mogelijk de film vanuit je eigen vooroordelen te bekijken en je vooroordelen te laten bevestigen. De film zelf wil dat niet, de communiteit wilde dat zeker niet.
	Bezinningsvakantie in Kloosterdorp Steyl Het wordt wellicht een traditie. De groep die geboren is na 1928 wordt jaarlijks uitgenodigd voor een bezinnings/vakantiereis van vier dagen. Van 19-22 juli 2010 zijn 23 zusters onder begeleiding van enkele medewerksters weer in Steyl geweest. Marian Wopudenberg en Astrid van Wijk verzorgden de vakantiemomenten. Het werd een heerlijk samenzijn. Elly Moonen verzorgde de bezinningsmomenten. Dit jaar refereerde ze aan het ouder worden: je wordt gebracht waar je mogelijk niet wilt zijn. Je moet afscheid nemen van je oude ogen. Verhuizen, als het niet fysiek is, dan toch mentaal. Een leven lang verlangen we naar heelheid. In het verlangen ernaar kunnen we mogelijk ons terkot overstijgen en ons zo verbinden met de anderen en met de Ander. Lees meer
	Peter Vermaat vertelt Op vrijdag 4 december 2009 vierden we gezamenlijk het sinterklaasfeest. Vooraf was er een ontspannen bezinning met Peter Vermaat. Deze theoloog, dichter, theatermaker en verteller weet op een prachtige wijze zijn luisteraars te boeien en oude verhalen te laten herleven alsof je de personen ter plekke tegenkomt. Soms werkt hij met maskers, bij ons werkte hij alleen met zichzelf. Toch tovert hij suggestief de verschilende personen na elkaar te voorschijn, met elkaar in gesprek.
	Arcatao borduurt voor de rechten van het kind Op 20 november 2009 ontvingen de zusters een kussen of een placemat waarop de wereldbol met daaromheen een kring van kinderen van diverse huidskleur. Het handwerk is gemaakt in de typische stijl van de volkskunst in El Salvador. Een groep vrouwen uit de plaats Arcatao
	Bezinningsvakantie in Kloosterdorp Steyl Van 15 -19 juni 2009 waren we met dertig van de meer vitale zusters samen op pad voor een gemengde week bezinning en vakantie. Velen van ons wonen alleen op allerlei plaatsen in het land, en wij worden samen oud in een kleiner en ouder wordende gemeenschap. Het is een goede manier om elkaar weer beter te leren kennen. In de bezinning, verzorgd door Elly Moonen, werd aangeknoopt bij de plaatselijke context. Aan de voet van het klooster van de Paters SVD waar we verbleven, was de pont tussen Steyl en Baarlo. Het is de drukste pont over de Maas in dit deel van Limburg. De pont vaart heen en weer, en het lied van drs. P. over de veerpont werd gememoreerd: "De oever waar we niet zijn noemen wij de overkant die wordt dan deze kant zodra we daar zijn aangeland en dit heet dan de overkant, onthoudt u dat dus goed." Wie oud is, is niet jong en wie jong is is niet oud; maar ... is oud zijn wel zo anders dan jong zijn? Het heen en weer dat de schipper van een veerpont als dagelijks patroon heeft, is het soort beweging dat hoort bij balans. De kunst van het leven, op welk moment van je leven ook, is het bewegen tussen de uitersten die zich in je leven aanbieden. Om te beginnen de uitersten van autonomie en samenleven. Bewegend tussen de uitersten is er leven, kun je je aanpassen én jezelf blijven. Verdwijnt de beweging, verstar je tussen die uitersten, dan stokt en stottert het leven en kun je je noch aanpassen noch jezelf blijven. De kunst van het leven is je te bewegen tot de uitsersten van je grenzen en tegelijk binnen je grenzen. Heen en weer varen als het waren tussen je eigen uitersten, binnen je eigen grenzen die jouw  ruimte omgeven. In het kastelendorp Baarlo woonde de Japanse kunstenaar Tajiri, die in de omgeving enkele van zijn beroemde kunstwerken heeft achtergelaten. Bij Venlo staan vier wachters op de Maasbrug, twee mannelijke en twee vrouwelijke. De wachters staan er om de stad te behoeden en oorlog en geweld buiten te sluiten. De vier beelden kijken uit over de vier windstreken en staan aan beide zijden van de brug. Zo bewaken ze de verbinding tussen de beide oevers.De beelden zijn tegelijk fier en kwetsbaar. Ze zijn groot, fors, indrukwekkend, van gietijzer. Maar er zitten ook gaten in de beelden, de wind kan er zo doorheen. Ze zijn geroest. Kolossaal en tegelijk nietig. Waar wachten ze op? Hoelang zullen ze er staan? Wat doet een wachter? Wachten is een vreemde bezigheid. Wachten heeft een buitenkant: je kijkt op de klok, staart voor je uit, leest wat. Wachten heeft ook een binnenkant: gevoelens en gedachten pendelen heen en weer tussen wat er gaat gebeuren en wat is: volle wachtkamer, trein die stil staat... Wachten leer je door te wachten. Wachten is deel van het geestelijk leven. Spiritualiteit, in welke vorm ook houdt wacht bij het leven, bij de dingen die daarin gebeuren. Wie vanaf de veerpont Baarlo binnenkomt, loopt op de dorpsgrens onder een knoop door. Een knoop, een van de vele kunstwerken van Tajiri. Zijn knopen zijn te vinden op allerlei plaatsen waar mensen elkaar ontmoeten, waar in die ontmoeting werelden bij elkaar komen. Voor Tajiri is een knoop harmonie tussen eenvoud en kracht. Iedereen weet wat een knoop is, alle culturen kennen knopen. Ons dagelijks leven is er vol mee. Knopen leggen verbindingen. Verbinding tussen mensen is niet vanzelfsprekend. Een gemeenschap biedt geborgenheid. Maar een gemeenschap kan ook beklemmend zijn. En vooral, een gemeenschap van mensen heeft ook de neiging anderen buiten te sluiten. Die zijn dan "vreemden". Als mensen zijn we op elkaar aangewezen. Gemeenschappen die dat ontkennen, raken in oorlog. Gemeenschappen die dat onderkennen, kunnen op pad gaan om liefde te beleven. Liefde is als een knoop: bedoeld om iets goed vast te maken - maar tegelijk moet het ook weer makkelijk los te halen zijn. De liefde die mensen verbindt moet beweeglijk zijn: een beweging van aanknopen en ontknopen. Een groep mensen kan tot een gemeenschap worden, als een netwerk van knopen, van aanknopen en ontknopen. Een bewegend geheel van verhoudingen, waarin altijd nieuwe mensen kunnen aanknopen en mensen ook weer ontknoopt kunnen worden; waar 'de ander' of 'de vreemde' in het netwerk wordt ingeweven zonder te verdwijnen. Binnen je eigen leven ben je ook aan het knopen; ouder worden is zoiets als levenservaringen vergaren, de ene herinnering inknopen bij de andere. En je bevrijden van pijnlijk verleden door oud zeer te ontknopen. Moge onze gemeenschap tot het einde toe een beweeglijk netwerk blijven waarin nieuwe verhoudingen kunnen ontstaan. En we maakten uitstapjes Naar het Kloosterarchief Sint Aegten, en de kloostertuin. Naar de kloostertuinen en haar grotten in Steyl. We liepen een kunstroute in Baarlo. We bezochten de Kasteeltuinen van Arcen. En we maakten een boottocht over de Maas.
	Sint en Niek Schuman op bezoek Op 5 december 2008 wordt Niek Schuman uitgenodigd. De congregatie organiseert voor het eerst een gezamenlijk Sinterklaafeest, omdat velen de kracht niet meer hebben het als leefgemeenschap gezellig te maken voor dit speciale feest. De gelegenheid van de gezamenlijke ontmoeting wordt tevens gebruikt voor een ontspannen bezinnend moment. Daarom is Niek Schuman gevraagd enkele creatieve accenten te zetten bij liturgische samenkomsten.
	"De kracht van vrouwen" Op 5 juli 2008 biedt groep "Geassocieerde leden en sympathiesanten" aan alle  zusters en vrouwelijke relaties een bezinningsdag aan: "De kracht van vrouwen".
	School voor Vrede Op 4 juni 2008 presenteren de zusters Benedictinessen van het Liobaklooster in Egmond hun project "School voor Vrede", waarin onze congregatie participeert met een financiële ondersteuning. Naast structureel jongerenwerk, het aanbod aan scholen om met een klas enkele dagen bezinning te houden in het klooster, wordt nu een aanbod ontwikkeld aan jongeren om vredestichter te zijn in de eigen omgeving.
	Archiefdag Op 7 maart 2008 vertelt zuster Gertruud Padberg over ons archief, hoe het is opgebouwd. Een groot deel van het archief wordt overgedragen aan het Kloosterarchief te Sint Agatha. Oude gebruiksvoorwerpen,  maar met name fotoalbums worden nog eens ingekeken voordat zij naar het archief gaan. Een klein aantal zaken blijlft in eigen beheer, evenals het actuele archief.
	Op 21 oktober 2005 kwam Stan Fritschy met een inspirerend cabaret. Voor meer informatie over zijn optredens klik hier.